3 maja 1944 r. zginął Tadeusz Szumielewicz ps. „Ted” – łącznik rozwadowskiego Kedywu

©Fundacja KEDYW

Tadeusz Szumielewicz ps. „Ted”

ur. 11.01.1921 r. – zm. 03.05.1944 r.
Żołnierz Kedywu obwodu „Niwa” (Nisko – Stalowa Wola)

Urodził się 11 stycznia 1921 roku w Muszynie, dzisiejszym województwie dolnośląskim. Syn Władysława i Marii z d. Motyka. Miał dwóch starszych braci Bolesława i Stanisława oraz młodszą siostrę Annę. Brat Stanisław Szumielewicz ps. „Kryspin” był jak on żołnierzem rozwadowskiego Kedywu obwodu „Niwa”. Wraz z rodziną mieszkali w Toruniu, potem w Krakowie, a następnie zamieszkali w Stalowej Woli, gdzie ojciec założył sklep. W Stalowej Woli uczęszczał do liceum ogólnokształcącego, naukę w liceum przerwał wybuch wojny. Podczas okupacji podjął pracę urzędnika w „Hermann Göring Stahlwerke Braunschweig – Werk Stalowa Wola” (okupowanych Zakładach Południowych COP) i równocześnie podjął naukę na tajnych kompletach. W 1941 roku zdał egzamin maturalny na tajnych kompletach.

Konspiracja antyniemiecka

Na początku 1944 roku porzucił pracę w okupowanych Zakładach Południowych i podjął się pracy konspiracyjnej w Armii Krajowej. Jak w.w. starszy brat Stanisław, został żołnierzem rozwadowskiego Kedywu obwodu „Niwa”, gdzie pełnił funkcję specjalnego łącznika Kedywu i Komendy obwodu z oddziałem dyspozycyjnym Jan Orła-Wysockiego „Kmicica”, działającego wówczas na Zasaniu w rejonie Lasów Janowskich. Praca specjalnego łącznika polegała na utrzymywaniu stałej łączności i na dostarczaniu do Kedywu oraz Komendy obwodu informacji o konfidentach, zagrożeniach, a także zaopatrując czasem w żywność.

Zginął z rąk komunistycznej partyzantki

3 maja wracał z oddziału „Kmicica” do Rozwadowa z drugim nieznanym wówczas kandydatem na partyzanta, będąc we wsi Jarocin w okolicach Lasów Janowskich zostali zatrzymani przez „Wicka”(NN) i „Bielaka”(NN) z polskiego komunistycznego oddziału partyzanckiego „Dobrego” – Armii Ludowej (AL).  Obaj zostali zamordowani przez Józefa K. mieszkańca Jarocina i partyzanta AL z oddziału „Dobrego”.

Ekshumacja

Po wojnie w 1945 roku okoliczności jego śmierci udało się ustalić Mieczysławowi Potyńskiemu ps. „Poraj” – ostatniemu dowódcy oddziału „Kmicica”. Po ustaleniu miejsca pochówku, Potyrański wraz z kolegą Janem Kajzerem „Wieżą” z oddziału „Kmicica” ekshumowali jego zwłoki i przewieźli do Stalowej Woli, gdzie został pochowany w Mauzoleum na Cmentarzu Komunalnym.

©Fundacja KEDYW

Mauzoleum na Cmentarzu Komunalnym w Stalowej Woli, gdzie spoczywa Tadeusz Szumielewicz oraz wielu żołnierzy Armii Krajowej ze Stalowej Woli. (fot. Fundacja KEDYW)

W Stalowej Woli, w północnej części dzielnicy Rozwadowa, znajduje się dziś ulica nazwana „ul. Braci Szumielewiczów“, ulica ta upamiętnia trzech braci, którzy stracili życie walcząc z Niemieckim najeźdźcą o wolną Polskę.

Cześć Jego Pamięci!

MW – Fundacja KEDYW

Bibliografia: Mieczysław Potyrański „Historia Oddziału Partyzanckiego „Kmicica” – 0P-33″, Dionizy Garbacz „Brunatne Lata”, Stanisław Puchalski „Partyzanci Ojca Jana”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *